Declan Rice heeft wonderen verricht met penalty’s.
Tijd van angsten
Ondanks de superieure status van beide teams was het in voorgaande jaren moeilijk voor te stellen dat Arsenal en Real in de slotfase van de Champions League een treffen zouden aangaan zonder een duidelijke favoriet. Het zouden waarschijnlijk Madrid zijn die in welke vorm dan ook, in welke vorm dan ook, Champions League Meesterwerken beschermen. Maar deze keer, als Timid niet probeert de “canonisten” door de favorieten te ontmaskeren, dan klinkt tenminste de discussie over onzekerheid, die altijd voor drama en intrige zorgt, wel.
Alsof de rivalen zelf niet echt begrepen wie wie was in deze strijd. De eerste helft stond in het teken van Arsenals pogingen om hun positie als favoriet en eigenaar van de situatie te versterken, maar ook om vertrouwen te winnen. De sluwere en meer verfijnde ‘echte’ klimmer, die begreep dat hij er niet beter aan toe was, gaf er de voorkeur aan om de eerste paar minuten niet te klimmen en nam een afwachtende houding aan.
Maar ofwel de factor van binnenlandse standpunten, ofwel in het algemeen, een zekerder geweten liet zich toe om “arsenaal” te zijn om comfortabel te worden en te beginnen met verpletteren, door dit stuurwiel te promoten. De inwoners van Londen leken mentaal gezonder, sterker en klaar voor de strijd. Terwijl Real Madrid door twijfels werd overmand, richtte Arsenal zijn aanvallen op hen. De eerste helft bleef echter doelpuntloos. Maar ze zullen nog wel even nagenieten van de rust, als Tibo Courtois niet de moed vasthoudt die hij aan het einde van de eerste helft toonde, toen hij Real Madrid twee keer op rij hielp. Wie weet wat hij in de tweede helft nog gaat doen. En het eerste elftal eindigde zelfs met beschamende statistieken: 55% balbezit bij Arsenal, maar 5-6 per schot. Het is waar dat Madrid slechts twee keer raak schoot, terwijl de Londenaren er vier hadden.
Raisdavili Real Madrid
In de tweede helft van de transformatie van Real Madrid gebeurde dit niet. Het team heeft altijd ‘op de wielen gespeeld’ en bleef aanvallen ten koste van de hoge klasse van individuele artiesten. In de context van een gewoon spel was het niet indrukwekkend, maar meesters blijven meesters. Arsenal heeft ook spanning toegevoegd aan hun vaardigheden, stemming, organisatie en kalmte, wat erg belangrijk is. De concentratie van de madrieten was soms erg gebrekkig. Bovendien kwam dit niet alleen tot uiting in passieve pogingen om combinaties te verzamelen, maar ook in verdedigende acties. Soms leek het erop dat Real Madrid verdoofd aanviel. En in de tweede helft werd dit effect nog sterker. Herinner je je de aflevering in de eerste helft nog, waarin ze het lieten afmaken en verslaan? Er waren er meer.
En hij begon het hele doelpunt van Declan Rice vanuit het strafschopgebied. Die moest trouwens ook gewonnen worden, dicht genoeg bij de deur. Zonder druk en gebrek aan focus en scherpte van verdedigers kan dit niet worden bereikt. Het lijkt erop dat Courtois de muur terecht voor de standaard heeft geplaatst. Maar hij hield geen rekening met het vermogen van de rijst om de bal te draaien. Hij voerde de ongelooflijke Zagolin uit, waarbij hij Fede Valverde (die een beetje hielp door opzij te draaien op het moment van het schot) draaide en onder de paal door vloog.
Rice heeft ons de afgelopen twee seizoenen geleerd hoe we regelmatig doelpunten kunnen maken, zelfs te vaak voor de ondersteunende middenvelder. In die context leek het erop dat hij vaak de penalty nam, en waarschijnlijk kan iedereen zich wel herinneren dat hij eerder scoorde. Opta zag het echter als zijn eerste doelpunt met een direct schot in het strafschopgebied. Het bijzondere effect van “Mandela” wordt duidelijk: bijna iedereen “herinnert” zich dat Declan al soortgelijke doelen had.
Wat gebeurde er daarna? Arsenal bleef winnen van Madrid, dat op dat moment met 0-1 in het gelijk leek te staan en de wedstrijd op betrouwbare wijze wist te redden. Op een gegeven moment schoten de “Gunners” letterlijk achter elkaar vanaf de penaltystip, met meerdere schoten vanaf de doelpalen van de tegenstander. Courtois en zijn verdediging vielen gewoon op de baan van de bal – en zo – zo is de verdedigingslinie van een van de sterkste clubs ter wereld. Opnieuw duiden de klokken op een gebrek aan concentratie bij het afronden.
Nou ja, weer een gevaarlijke penalty. En een man die tot de strafschoppenserie nog niet had gescoord, schoot de tweede goal binnen, die nog mooier was dan de eerste: hooguit negen. Als Courtois de kwaliteiten van een straaljager of Spider-Man had, was het onwaarschijnlijk dat hij deze bal met tegenzin tussen de lat en de lat zou krijgen. Op dat moment was iedereen verrast. De meme zal waarschijnlijk de ren van Zhorzhinho zijn, die zijn hoofd vastpakte en als in slow motion naar de buurt rende met een blik alsof hij een komeet op het veld zag vallen, maar zijn spraakvermogen verloor.
Iedereen greep naar zijn hoofd. En Carlo Ancheotti, die alles in zijn leven heeft meegemaakt, toonde een verbazingwekkende uitdrukking op zijn gezicht. Blijkbaar besefte hij dat de sport op dat moment geschiedenis was geworden. Rice was immers de eerste die twee keer scoorde in de play-offs van de Champions League en hij is de eerste die sinds de jaren vijftig twee keer scoort vanaf de penaltystip van Real Madrid.
Terwijl de Engelse online pers al deze prestaties opschreef, scoorde Arsenal het derde doelpunt. Ze draaiden de volgende carrousel naar het midden van het strafschopgebied en Mikel Merino schoot de bal vanaf zijn eigen lijn in het doel met een duidelijk schot. Mikel Arthet was hier al te prijzen, hij zorgde voor een onmiskenbaar ritme op Havbek als centrale middenvelder. De maatregel is gedwongen. Maar de “gunners” zijn er inmiddels wel aan gewend en vinden het waarschijnlijk wel een beetje prettig. Zoals bijvoorbeeld een succesvolle ervaring met een gelijktijdige overplaatsing naar het Kai Haverts Attack Center. Maar nu is hij gewond en wordt Gabriel Coemeus behandeld. Toen besloot Arthet om de merinowol op de punt te leggen. Michel werd natuurlijk de hele tijd de diepte in getrokken. Maar op een belangrijk moment was hij precies waar hij nodig was.
Uiteindelijk, alsof hij de onvermijdelijkheid en inspanning van Real Madrid’s spel belichaamde, werd Eduardo Kaminga op domme wijze weggestuurd en kreeg hij een tweede gele kaart voor een periode, ter compensatie voor de bal die hij na het fluitsignaal van de scheidsrechter in zijn hart kreeg. Het meest sprekende einde van deze wedstrijd voor Real Madrid kan niet worden bedacht.
Over de auteur
