De strijd tussen principiële rivalen was een groot succes.
Opwarmen zonder doelen
We kunnen alles verwachten van fundamentele confrontaties in Engeland. Er zijn gekke doelpuntloze shootouts en puntloze remises, afgewisseld met sneeuwbalgevechten van Gary Neville en Jamie Carragher. Bovendien bereiden kijkers zich meestal voor op het ene scenario, maar dan gebeurt er een ander. Deze keer werd de game feitelijk in twee gelijke segmenten opgesplitst voor fans van beide verhaallijnen.
De eerste helft verliep zonder doelpunten. Zo waren veel analisten, veel meer in Engeland dan in Rusland, vooral onder oud-spelers, gedwongen commentaar op bepaalde aspecten van het spel te onderdrukken. In ieder geval was iedereen het erover eens dat Manchester United er zeker niet als een buitenstaander uitzag. en een dergelijke status werd voor hen voorspeld gezien de laatste resultaten van beide teams.
Ruben Amorim heeft het duidelijk naar zijn zin gehad tijdens zijn zeldzame week, die hij volledig kon besteden aan de voorbereiding op een wedstrijd. Het is belangrijk om de transformatie van Manchester op het midden van het veld te noteren. Dit gebied wordt vaak het zwakste gebied van United genoemd. En de komst van een Portugese specialist lijkt de situatie niet te hebben verbeterd. Maar in de wedstrijd tegen Liverpool werkte de combinatie van Kobi Mainu en Manuel Ugarte op rolletjes. Ze creëerden de nodige compactheid, waardoor het mogelijk werd niet toe te geven aan het ongebreidelde centrum van de “Reds”.
Allereerst werd dit niet zozeer bereikt door de vaardigheid van de artiesten – hier Manchester United Er is geen voordeel, maar wel extreme focus en discipline. Amorim heeft in de eerste plaats niet alleen de centrale middenvelders moreel ingesteld, maar het hele team. Het is gemakkelijk om te zeggen ‘maak geen fouten’, maar moeilijk om te doen. Zeker als we momenteel tegenover een van de beste teams ter wereld staan. Amorim slaagde erin te ontsnappen – met zoveel kalmte Manchester United Ik heb al heel lang niet meer gespeeld.
Natuurlijk bleef de eerste helft over het algemeen een wedstrijd voor Liverpool. Hij had meer controle over de bal, sloeg vaker en met meer precisie. De score op het scorebord bleef echter gelijk en Manchester United wekte niet de indruk van een geïntimideerde gast. Na een doelpuntloze warming-up te hebben overwonnen, zorgden de teams in de tweede helft voor een waar spektakel. Dit is waar het tweede voor de hand liggende idee van Amorim werkte.
Druk en karakter
De avond was niet langer loom toen Lisandro Martinez in de 52e minuut van de wedstrijd speelde als een echte vleugelspeler en de vrije pass van Bruno Fernandes omzette in een doelpunt. De opname van de Argentijn was duidelijk een onverwachte verrassing voor de verdediging van Liverpool, die het gebied miste. Bovendien was de hoofdschuldige Trent Alexander-Arnold, over wie we het hadden in de context van het aflopen van zijn contract en de aanval op Real Madrid, dat in januari een verdediger probeert te contracteren. Arne Slot kan zoveel zeggen als hij wil: dit alles zal geen gevolgen hebben voor Trent; het zal niet mogelijk zijn om het te vermijden.
Het was de onnauwkeurige pass van Alexander-Arnold die werd onderschept door Martinez, die de bal vervolgens doorgaf naar Fernandes, die de aandacht van de verdedigers trok en Lisandro’s reactie voor het doelpunt beantwoordde. Merk op dat Manchester United tijdens deze ontmoeting regelmatig de aanval van Trent op de flank gebruikte. Het was niet symmetrisch met de activiteit van de tegenstander, waar Amad Diallo, die een uitstekend seizoen kende, de verantwoordelijkheid op zich nam. Hier probeerde de eenvoudigere Diego Dalot iets op te bouwen met Fernandes, die zich tot creativiteit wendde, en er was een grappenmaker in de persoon van Martinez.
Maar we kunnen niet zeggen dat Amorim Slot domineerde en vernietigde. Wat volgde was tenslotte de agressieve reactie van Liverpool. The Reds activeerden, zoals het de belangrijkste kanshebbers voor het kampioenschap betaamt, een krachtige pressiemodus, waardoor de bezittingen van Manchester letterlijk werden overladen met passes en invallen. Zeven minuten waren genoeg om de aanval te laten slagen. Ook hier was het trouwens mogelijk om de uitgang van de verdediging te dekken – Alexis McAllister deed dit door de bal aan Cody Gakpo te geven.
En een paar minuten later viel er in de chaos rond het doel van André Onana een strafschop. Hier hielp de aanvallende activiteit van Trent, wiens opslag Diego Jota bereikte, en de bal stuiterde in de hand van Mathijs de Ligt. Onder andere omstandigheden zou het herstel misschien niet zo ernstig zijn geweest. Maar de hand van de Nederlander bevond zich duidelijk niet in een natuurlijke positie, dus het bericht van de VAR was voldoende voor de scheidsrechter om een penalty toe te kennen, en Mohamed Salah zette deze om.
Overigens heeft de Egyptenaar met dit doel meteen een aantal belangrijke cijfers in zijn statistieken overschreden. Dit doelpunt was zijn 175e in nucleaire onderzeeër. De grote Thierry Henry heeft ook hetzelfde nummer. In aanvulling, Manchester United heeft zichzelf versterkt als Salah’s belangrijkste ‘klant’. Hij scoorde 16 doelpunten in 17 wedstrijden tegen dit team. Bovendien heeft Mohamed dit seizoen in 19 Premier League-wedstrijden al 18 doelpunten gescoord en 13 assists gegeven. Hij werd de beste in de geschiedenis van alle spelers nucleaire onderzeeër op een dergelijk segment. Trouwens, hij overtrof de prestatie van een andere voormalige Liverpool-speler, Luis Suarez, die in het seizoen 2013/14 23 doelpunten scoorde en 7 assists gaf in 19 competitieduels.
Maar terug naar het veld. In andere omstandigheden zou zo’n revolutie voor een ziek team zo zijn Manchester United fataal zou worden. Het is moeilijk om te herstellen van twee van zulke doelpunten op rij. Vooral als je uit een inzinking probeert te komen en een sterke, gezonde tegenstander je je plaats lijkt te wijzen en je in ruil daarvoor in de steek laat.
Maar deze keer had het Amorim-team niet alleen een plan, maar ook het karakter om het uit te voeren. Het duurde slechts tien minuten voordat de stand weer in evenwicht was. En het is nogal symbolisch dat Diallo scoorde, een van de weinige die onlangs in het team speelde Manchester United hij is in ieder geval niet het onderwerp van een lawine van kritiek. Overigens heeft de opschudding bij United hier gewerkt. De voorzet van het doelpunt werd immers gescoord door Alejandro Garnacho, die Amorim acht minuten eerder had losgelaten. Bovendien, in plaats van Mainu, dat wil zeggen, verzwakken we de centrale zone en verhogen we de druk alleen in de Trent-zone. De Argentijn zette van daaruit voor, ook al stond er nog een verdediger naast hem.
Bovendien, Manchester United Het lukte mij schuchter niet om de loting te bemachtigen, het team kon het niet doen. Het sprookje op Anfield had in de slotseconden werkelijk betoverend kunnen worden, toen Harry Maguire vanuit een corner in de aanval bleef en de voorzet vanaf tien meter voltooide, maar over de lat schoot. Kan de held van de bijeenkomst worden.
Na deze wedstrijd was er uiteraard veel kritiek richting Liverpool. Ook al kunnen we niet zeggen dat de “Reds” erg slecht speelden. Misschien waren perioden van minder actief spel hier beter zichtbaar dan normaal. Maar het is de verdienste Manchester Uniteddie daarentegen veel efficiënter en zorgvuldiger werkten dan normaal. Amorim merkte na de wedstrijd terecht op dat je, om succesvol te zijn, elke wedstrijd met dezelfde focus moet leiden, en niet alleen zo’n fundamentele confrontatie met Liverpool. Anders is deze wedstrijd misschien niet het begin van de opkomst van Manchester United, maar slechts een tegenslag in een seizoen dat wordt gekenmerkt door historische mislukkingen.
Over de auteur
